12 czerwca 2016

I'd do whatever I could do

Często robimy rzeczy, których sami się po sobie nie spodziewamy. Ranimy najbliższych w sposób, w jaki sami byliśmy ranieni. Najgorsze jest to, że robimy to na wpół świadomie. Nie myślimy o konsekwencjach. 


 Dopiero gdy zostajemy postawieni przed czynem dokonanym, zaczynamy widzieć co zrobiliśmy. Patrzymy jak ktoś cierpi, ale nie możemy nic zrobić. 


Leżysz na łóżku i nie możesz spać. Przed oczami widzisz jakby film, sceny przypominające o tym co właśnie popsułaś. Nawet nie wiesz co czujesz. Cholernie boli Cię wszystko w środku. 
Po prostu pęka Ci serce.


Tylko możesz siedzieć w oknie i błagać coś w niebie aby było dobrze. Ale przecież nawet nie wiesz czy ktoś Cię słucha. Może tak na prawdę siedzisz samemu i wyglądasz jak idiota patrząc na gwiazdy.


 Nawet gdy chcesz przestać o tym myśleć i wytykać sobie błędy, przez przypadek Twój wzrok pada na jakiejś rzeczy w pokoju. Mijają te długie dwie sekundy a w Twoich oczach pojawiają się znowu łzy. Kolejne wspomnienia.


 Czujesz się tak bezradna i mała, że nie masz siły wstać z łóżka.


 Doskonale wiesz, że świat nie jest idealny. Tak samo ludzie. Masz prawo do błędów. Jednak cały czas myślisz, czy musiałaś zrobić akurat to, akurat wtedy..


Czujesz, że toniesz. A przecież, tak bardzo boisz się wody... 


 Czujesz się jak ostatnia szmata. Jak głupia suka, która nie potrafi kochać. Ktoś kto rani i niszczy. I sama już nie wiesz kto bardziej cierpi. Bo nie masz możliwości sprawdzenia co się dzieję. 


 Mija tak parę godzin w nocy. Pamiętasz cały czas jak ważne było dla tej osoby abyś sobie zaczęła radzić z emocjami. Nadal zrobiłabyś dla niego wszystko, więc wmawiasz sobie, że będzie dobrze, że dacie radę. podnosisz głowę, aby ponownie spojrzeć w niebo. Tym razem nie z rozpaczą. Teraz w Twoich oczach jest nadzieja i zawziętość. Zrobisz wszystko aby był dumny. Jeśli nie teraz to kiedyś. Chcesz pokazać jak bardzo się starasz i ile dla Ciebie znaczą jego słowa i jego osoba.


Bo jeśli kogoś kochasz i jest dla Ciebie jak brat to nie potrafisz siedzieć bezczynnie, gdy On cierpi. Zwłaszcza, gdy masz świadomość, że to wszystko Twoja wina. 


W ciemności słychać tylko Twoje ciche " Przepraszam" 

29 maja 2016

"I can’t hide my connection with you"

Przychodzi taki moment, gdy nie masz czasu nawet dla najważniejszych osób. Wszystko na Ciebie spada : nauka,problemy,kompleksy, poprawki, egzaminy i obowiązki. A przecież trzeba znaleźć czas na najbliższych. Tylko jak, skoro po powrocie do domu zasypiam albo się uczę?
Czasami to nie takie trudne, wystarczy abyśmy spotkali się u któregoś z nas raz na jakiś czas, poszli wieczorem na 15-sto minutowy spacer, czy wybrali się po szkole na obiad.
Takie rzeczy łączą ludzi, chociaż nie wiem czy można nas jeszcze bardziej złączyć.
U nas to bardziej coś tak normalnego, że nikogo już nie zdziwi to gdy któreś z nas powie że chce iść do restauracji albo do ZOO. Norma.
Jednak od czasu do czasu wypowiadamy słowa które potrafią na prawdę zszokować. Pokroju "Basia, może pójdziemy na sesję?".
W wielu kwestiach się nie zgadzamy, dlatego nie zawsze możemy się dogadać w temacie sposobu spędzenia wspólnie dnia. Jednak zwykle udaje nam się ustalić wszystko tak, aby obie strony były zadowolone.
Chyba to jedna z moich ulubionych cech naszej przyjaźni, że jedno dba o drugiego.
Tak było w Sopocie i tak jest tutaj. To po prostu chyba silniejsze od nas.




















Post dodaje z ogromnym opóźnieniem. Niestety nie miałam czasu nawet obrobić zdjęć i dokonać selekcji, więc gdy tylko znalazłam chwilę od razu to zrobiłam. I oto efekt mojej pracy. Mam nadzieję, że przerwa którą odczuli moi stali czytelnicy nie spowoduje tego że mnie opuścicie. Tak więc jestem i postaram się teraz już pisać w miarę regularnie.


Miłej niedzieli słonka

12 kwietnia 2016

Egzaminy, wiosna & coffee

Tydzień do egzaminów, a ja na razie jestem w kropce. 
Szczerze mówiąc to dopiero teraz dotarło do mnie jak ważne będą te dni. 
Czy się boję? 
Zdecydowanie tak.

Od paru dni zaczęłam na prawdę czuć wiosnę. Drzewa pokryły się kwiatami i pączkami, a nawet młodymi liśćmi. Pojawiły się kwiaty, zwierzęta...
Nigdy nie lubiłam tej pory roku. 
Bo błoto.
Bo raz pada raz świeci słońce.
Bo ciągle jest coś źle.
Bo krucho z kasą.
Bo to tamto i siamto. 
Każdy powód jest dobry, prawda?

Ale ten rok zaczął się inaczej. Tak na prawdę...lepiej. 
Dzięki moim przyjaciołom i dzięki rodzicom, a także...uwaga uwaga....dzięki mnie. I nie , nie jestem zapatrzoną w siebie laską, która wszystko przypisuje sobie. Po prostu zauważyłam co muszę robić, aby się kiedyś docenić. 

Ostatnio podsumowywałam to co sprawiło, że jest tak dobrze. Między innymi były to :spotkania ze znajomymi, wyjazd z Kacprem, sesje, zakupy z mamą ( a to jest baaardzo rzadkie), koncerty, imprezy, nocki i wiele wiele więcej. 
Jakoś to wszystko mnie napędza. 


Przepraszam, że mnie tak długo nie było. Jednak mam bardzo dużo roboty, ciągle się uczę i śpię. 
Jest jeszcze jedna nowość. Mianowicie zrywam z kawą. Nie pije jej od dwóch dni, a to dużo zważając na fakt, że towarzyszy mi straszna migrena przez większość dnia. Trzymajcie za mnie kciuki ! 


P.s.
Macie pomysł na post? Piszcie! 

06 marca 2016

#TriptoGdańsk

Od razu powinnam ostrzec, że będzie to pewnie bardzo długi post. Opowiem Wam o pięciu dniach spędzonych z moim przyjacielem i rodzicami. Byliśmy tam od 02.03 (środy)  do dzisiaj czyli niedzieli.

Muszę przyznać,że był to mój najlepszy wyjazd w życiu. Nie był długi, ale za to bardzo aktywny i miły. Dużo się działo, prawie zawsze byliśmy w ruchu, albo robiliśmy coś w apartamencie. W każdym razie raczej nie było momentów nudy, a nawet jeśli to szybko zaczynaliśmy coś robić. Chyba dlatego,że podświadomie nie chcieliśmy tracić wspólnego czasu nad morzem.
Większość dnia spędzaliśmy z Kacprem we dwójkę, jednak często też robiliśmy coś z moimi rodzicami.

Pierwszego dnia wyjechaliśmy bardzo wcześnie rano, aby być w Sopocie na 12. Po drodze  oczywiście mak i kawa. W sumie ten dzień był najważniejszym punktem programu ponieważ wtedy był koncert The NBHD. Rozpakowaliśmy się i pojechaliśmy do Gdańska na Stare miasto. Zrobiliśmy małe zakupy i pojechaliśmy na koncert. Resztę znacie z poprzedniego wpisu, a jeśli nie to możecie przeczytać o tym tu---> http://blackverveine.blogspot.com/2016/03/koncert-nbhd-2.html
Mieliśmy ochotę obejrzeć jeszcze jakiś horror, ale oboje byliśmy bardzo zmęczeni i po prostu zasnęłam obok Kacpra, a gdy mnie obudził pytając czy śpię, to stwierdziłam, że tak i poszłam do łóżka. 
Następnego dnia była pogoda w której się zakochałam. Dość chłodno, ale nie zimno, lekka mgła i zero wiatru. Idealna do robienia "pale photo". Wstaliśmy o 8;00, aby nie marnować nawet minuty tego wyjazdu. Zjedliśmy śniadanko, naszykowaliśmy i poszliśmy z moją mamą na molo sopockie do którego mieliśmy mniej więcej 0,5/1 h drogi spacerkiem plażą. Zrobiliśmy małe zakupy i wróciliśmy do domu. Wraz z Kacprem ugotowaliśmy pyszny obiad, po którym zrobiliśmy sobie krótką  sjestę. Około 15 poszliśmy w stronę Gdańska na tamtejsze molo. Po drodze w sumie sporo się działo. Moja mama stwierdziła, że przejdzie rzeczkę która przecinała plażę i miała całe nogawki mokre, Kacper chciał ją przeskoczyć, ale coś mu chyba nie poszło , a mój tata oczywiście  poszedł w ich ślady i cała trójka szła później w mokrych butach. Oprócz mnie. Po prostu poszłam na most.
Doszliśmy na molo i poszliśmy do kawiarni, gdzie spotkaliśmy się z moimi ciociami. Po kawie jedna z nich zaprosiła nas do swoich apartamentów , gdzie nie siedzieliśmy zbyt długo, bo musieliśmy jechać do nas na siłownie i sauny. Najpierw zrobiliśmy sobie z Kacprem mały trening, a tak na prawdę Kacper zrobił sobie mały trening, bo ja jak najszybciej poszłam do sauny. Wynajęliśmy cały kompleks fitnessu i saun, więc nie baliśmy się, że ktoś nam będzie się tam kręcił. Muszę przyznać, że na prawdę wypoczęłam po tych dwóch godzinach. Zrelaksowani wróciliśmy do siebie i włączyliśmy muzykę. Jeszcze długo siedzieliśmy i rozmawialiśmy, wygłupialiśmy się i jedliśmy. Dlatego gdy położyliśmy się spać była mniej więcej 2-3 w nocy. Zasnęliśmy przy włączonej muzyce the nbhd.

Kolejny dzień. Tak długo wyczekiwany przez oboje z nas. 04.03. Oficjalnie Kacper może palić. Tak więc obudziłam się o 8, ale coś nie pykło,więc wstaliśmy około 10. Ranek nie był idealny, ale wiedzieliśmy, że jest to dzień zaplanowany tak, abyśmy spędzili go sami więc szybko wyszliśmy na plażę.Pogoda nie dopisała. Było zimno, a w powietrzu wisiały kropelki wody, ta nasza ukochana morska bryza.Jednak mało sobie z tego robiliśmy. Morze, plaża i papieros z przyjacielem. Było idealnie. Zrobiliśmy sobie wycieczkę na molo w Sopocie  i trochę zwiedziliśmy miasto. Zjedliśmy obiad w maku i zawróciliśmy w stronę Gdańska, aby iść do kawiarni tej co poprzedniego dnia. Całą drogę rozmawialiśmy na poważne tematy, wyjaśniliśmy sobie sporo spraw i dowiedzieliśmy się o sobie czegoś nowego. Na miejscu byliśmy około 20. Zjedliśmy deser i napiliśmy się cappucino. Gdy wracaliśmy, od połowy drogi szliśmy plażą, ale było pięknie, więc stwierdziliśmy, że nie możemy tego przegapić. Szczerze mówiąc dawno tak poważnie nie rozmawialiśmy. Dużo mi to dało. Jednak najmilej było gdy usiedliśmy na pomoście i  obserwowaliśmy morze. Po pewnym czasie zrobiło się zimno i na 22 byliśmy z powrotem. Zjedliśmy kolację i zajęliśmy się przeglądaniem zdjęć. Gdy mieliśmy kłaść się spać, włączyliśmy muzykę, ale że byłam zmęczona to Kacper wyłączył ją w momencie gdy zasypiałam.

Dzień czwarty zaczął się dość leniwie. Kacper obudził mnie o 10 i poszliśmy na śniadanie. Tego dnia pojechaliśmy kolejką do Gdyni na klify. Po drodze wstąpiliśmy do maka na kawę, która oczywiście musiałam się oparzyć. Pomijając fakt, że był wiatr, a mnie bolał brzuch i skręciłam kostkę to było świetnie. Przeszliśmy klifem całkiem spory kawałek, więc gdy dotarliśmy do portu poszliśmy na obiad. Później tata poszedł na spotkanie, a nasza trójka do Starbucksa na kawę. Wróciliśmy wieczorem kolejką skm do Sopotu. Jeszcze zdążyliśmy iść z Kacprem na plażę i zjeść tam kolację. Siedzieliśmy praktycznie pod małym podestem, tak aby zakrywał nam plecy i byliśmy przykryci moim szalikiem/kocem. 
Byłam bardzo zmęczona i na dodatek dostałam okres więc czułam się okropnie. Położyłam się salonie na kanapie i włączyłam sobie film w telewizji. W tym czasie Kacper z rodzicami grali w karty. Osobiście nie potrafię w to grać, dlatego darowałam sobie taką rozrywkę. Leciałam na lekach przeciwbólowych w sumie cały czas. W pewnym momencie Kacper się mną zaopiekował, bo zrobił mi picie, a później cała ich trójka dołączyła do oglądania filmu. Byłam tak wycieńczona, że gdy tylko Kacper położyła się obok mnie na sofie to zasnęłam. Obudziłam się godzinę później i poszłam do pokoju. Czułam się na tyle tragicznie, że nawet jego próby poprawienia mi nastroju szły na próżno. Wpadł na pomysł obejrzenia filmu. Okej, byłam za. Ale szybko mnie wkurzył i założyłam słuchawki z muzyką. Oczywiście wszystko przez okres XD. Inaczej pewnie nie byłabym tak nerwowa. W każdym razie wyłączył film i stwierdził że idziemy spać. Nie mogłam spać, więc jako przyjaciel wspierał mnie przez dłuższy czas, aż w końcu poczułam, że leki zaczynają działać i zasnęłam. Zaopiekował się mną co sprawiło, że na drugi dzień byłam w lepszym stanie. Przynajmniej się trochę wyspałam.

I w końcu nadszedł dzień wyjazdu. Dzisiaj nad morzem było idealnie. Oczywiście jak zawsze w ostatni dzień pobytu. Słońce, zero wiatru, cieplutko. Piękna pogoda zachęcała nas jeszcze do spaceru brzegiem morza. Dlatego moi rodzice pojechali samochodem pod molo w Sopocie, a my poszliśmy na spacer wybrzeżem . Pochodziliśmy chwilę po okolicy i zjedliśmy gofry oraz pyszny obiad. Wyjechaliśmy około 15;00, a w Łodzi byliśmy na 20, po drodze zatrzymując się na kawę w maku. Kacper pomógł mi z wniesieniem bagaży i mama zawiozła go do domu. 

Uważam, że ten wyjazd był cudowny. Praktycznie 24/7 byłam z jedną z najważniejszych dla mnie osób. Miałam przez pięć dni brata o którym zawsze marzyłam. Powiem szczerze, że zostałam przetyrana psychicznie przez niego, ale to chyba działa w dwie strony. Bardzo dużo się o sobie dowiedzieliśmy, nauczyliśmy się ze sobą żyć, tak aby każde z nas było zadowolone. Brak tematów tabu spowodował, że mogliśmy na spokojnie rozmawiać o wszystkim. 
Nawet nie macie pojęcia jak szczęśliwa jestem po tym wyjeździe. 
1.Byłam z najlepszym przyjacielem na wyjeździe
2. Byliśmy akurat w Sopocie
3. Byliśmy na najlepszym koncercie najlepszego zespołu ever
4. Kacper pobił się o pałeczkę dla mnie
5. W rezultacie dostałam coś o czym tak marzyłam, czyli właśnie tą pałeczkę
6. Mieliśmy dużo poważnych rozmów
7. Mamy wiele wspaniałych zdjęć
Tak więc widzicie, 7 ważnych dla mnie rzeczy w pięć dni. 
Nie wiem co dodać, bo nic nie opisze tego ile to dla  mnie znaczyło i znaczy. Żadne słowo nie jest w stanie wyrazić tego wszystkiego. Było po prostu idealnie. Mam najlepszego przyjaciela na świecie ! Dziękuję <3