14 października 2018

WARTO WALCZYĆ O MIŁOŚĆ

PIOSENKĘ TRZEBA WŁĄCZYĆ RĘCZNIE U GÓRY EKRANU!
Mieliście kiedyś ból brzucha? Mdłości?
Jeśli tak, to na pewno wiecie jak okropne jest to uczucie.

Pomyślicie pewnie "hej, będzie pisać o chorobie? Ciąży? ", ale ja poruszę dzisiaj pewien temat, który dotkną chyba większości z nas.
Czasami macie kogoś bardzo ważnego. To może być brat, siostra, mama, tata, przyjaciel lub przyjaciółka, chłopak bądź dziewczyna. Tym kimś może być właściwie każdy!
Czasami też taka osoba ma trudny charakter, albo wszystkie ważne dla was osoby mają trudny charakter....
Każdy z nas ma gorsze i lepsze dni. Mamy dołki i górki w naszym samopoczuciu i samoocenie. Oczywiście, jedni częściej inni rzadziej. 
I nie daj Boże, aby doszło wtedy do wymiany zdań..
Podczas tego przysłowiowego "doła" mamy słabe nerwy i obniżoną granice wytrzymałości psychicznej na różne negatywne bodźce. 
Pamiętacie swoją najgorszą kłótnię? Chyba wiecie już o jaki ból mi chodzi.
Nie da się tego opisać. To coś pomiędzy mdłościami, a połknięciem ogromnego kamienia.
W każdym razie, są momenty w których ktoś nie wytrzyma i się wścieknie. Wtedy wszystko się pieprzy. Na prawdę, nie można tego lżej ująć. 
Bardzo nam na kimś zależy, a on nie umie tego zrozumieć, że nas rani!
Próbujesz tłumaczyć i prosisz, ale to nic nie daje. Po prostu ta osoba tego nie chce przyjąć, a czujesz, że puszczają Ci nerwy.
Chciałabym, abyście się nad czymś zastanowili. Mianowicie, czy warto być z kimś kto nas niszczy?
Odpowiedź wcale nie jest taka prosta. Chociaż z logicznego punktu widzenia powinnam napisać, że oczywiście nie powinno się wiązać z kimś takim. To jednak sprawa jest na tyle złożona, że nigdy nie można opowiedzieć się po jednej stronie jeżeli w grę wchodzi miłość.
Więc załóżmy, że chcemy z taką osobą być, ale ona tak jak wcześniej napisałam, nie widzi swoich błędów.
Po pierwsze : MIŁOŚĆ JEST BEZWARUNKOWA
Miłość, jest o tyle dziwna, że nie można kochać za coś. Kocha się bez powodu. To stan w którym czujemy, że chcemy dla kogoś jak najlepiej i, że jego szczęście jest dla nas bardzo istotne. Jeśli ktoś mówi, że mnie kocha, to rozumiem, że chce dla mnie wszystkiego co najlepsze. Nie chce, abym cierpiała i czuła się źle, lub wpadała w poczucie winy i kompleksy. Zwłaszcza przez jego zachowanie, już nie wspomnę o reszcie świata.
Wniosek: Jeśli kogoś kochasz, daj mu tyle miłości ile się da i patrz, czy dostajesz ją od niego.

Po drugie: KAŻDY PATRZY PRZEZ SWOJĄ ZBITĄ SZYBĘ
Każdy, bez względu na to ile lat chodzi po tym świecie, doświadczył w życiu bólu. Jesteśmy ranieni od początku do końca naszego istnienia. W różnych domach są różne sytuacje. Czasami dzieci są wykorzystywane seksualnie, mają rodziców alkoholików, widzą jak najbliżsi umierają na raka przez palenie papierosów, są świadkami kłótni, rozstań i rozwodów rodziców, są bite, karane i oskarżane, krzyczą na nich najbliżsi albo nie mają ich wcale. W późniejszym życiu doświadczają bolesnych wyzwisk, drwin, śmiechów koleżanek i kolegów w szkole. Często młodzi ludzie są zranieni przez byłych partnerów. To wszystko, każda z tych ran jest jak pęknięcie na naszym sercu i psychice. Tworzą nasze doświadczenie życiowe. Więc tyle ile ludzi tyle jest bitych szyb.
 Dlatego, jeżeli ktoś kogo kochasz i ktoś kto ponoć kocha Ciebie nie rozumie, że przez to co przeszedłeś jakaś sprawa, zachowanie, słowo, czy czyn sprawia Ci ból, to oznacza, że nie kocha Cię bezwarunkowo. To nie Twoja wina, że przeszedłeś to wszystko. Osoba której zależy na twoim szczęściu powinna to uszanować. To Twoje rany i twoja zbita szyba. Ona też ją ma i oczekuje szacunku do tego co ją spotkało.
Wniosek: Masz czegoś nie robić bo sprawia jej to ból? Ok, niech ta osoba też nie rani Ciebie.

Po trzecie: TO TY DECYDUJESZ O ZMIANIE I JEST ONA TYLKO TWOJĄ ZASŁUGĄ 
Wiele osób mówi, że coś im nie odpowiada, lub rani w relacji i jest to jak najbardziej ok, bo przecież mamy szanować swoje zbite szyby. Jednak sprawa wymyka się spod kontroli, gdy ktoś oczekuje zmian ciągle i w każdej sprawie. Nie mamy prawa zażądać zmiany. Możemy tylko powiedzieć co nas rani, lub nie odpowiada. Wtedy osoba krzywdząca ma możliwość zauważenia tego i zmienienia. Aczkolwiek bardzo często ktoś mówi, że jeśli czegoś nie zmienisz to będzie to koniec. Czujesz wtedy presję i albo ryzykujesz, albo potulnie jak baranek zmieniasz niewygodną dla odbiorcy sprawę. Takie osoby umieją podciągnąć pod to na prawdę wszystko. To, że musisz być szczuplejszy, milszy, mniej odważny itd. Najczęściej wtedy, gdy się zmienimy taka osoba tego nawet nie zauważy,bo jest jej już wygodniej w relacji, a gdy już to widzi to przypisuje całą zasługę sobie. Zupełnie tak, jakby to
oni- bohaterowie relacji uratowali Cię ze złego zachowania lub postępowania. Nie prawda! To Ty jesteś bohaterem i to Ty zrobiłeś coś niezwykłego. To trudne zmienić coś w sobie, więc skoro to zrobiłeś to jest to tylko i wyłącznie Twoja zasługa! Ta osoba wskazała Ci problem, ale nie wykonała całej tej brudnej roboty.
Wniosek: Nie daj się stłamsić i zobacz ile pracy wkładasz w relację. Jeśli ta osoba Cię kocha, powinna być dumna, a nie żądać kolejnych zmian. Jeśli tak jest to nie kocha Cię bezwarunkowo.

Po czwarte: BĄDŹ MIŁY, ZAINTERESOWANY I POMOCNY
W związkach i relacjach bardzo ważne jest nastawienie. Jeśli jesteś z kimś pokłócony, to na 99% będzie to można odczytać z Twojego tonu głosu, słów i gestów. Pamiętaj, że każdy składa się na poprzednie trzy punkty i tak jak Ty odbierasz go, tak on odbiera Ciebie. Taka osoba może nie czuć miłości, czuć się nie akceptowana lub raniona. Każdy ma uczucia, więc zadbaj o nie. Poczekaj jak wszystko się uspokoi i napisz miłego sms'a, zadzwoń lub przyjdź z kwiatami czy winem. W zależności od tego co ktoś lubi, możesz dać mu trochę radości. To zdecydowanie rozpuści lody między Wami. Nie chodzi o to, aby brać na siebie winę, ale aby wyciągnąć rękę. To ważne, aby w relacji było to mniej więcej równomiernie dawane od każdej strony. Zapewnia to poczucie bezpieczeństwa i akceptacji. Częstym błędem jest niezauważanie jej wyciągniętej w naszym kierunku. Jeśli jednak ktoś nie proponuje ugody i nie przeprasza, to ważna informacja. Świadczy ona o braku tej podstawowej miłości i akceptacji. Wtedy moim zdaniem oznacza to, że osoba ta nie chce dojść do porozumienia i za wszelką cenę będzie się bronić.  Ważne jest też zainteresowanie i chęć pomocy, które również wchodzą w punkt 2.  Chodzi o to, aby być dla takiej osoby. Jeżeli zadzwoni nawet gdy jesteście skłóceni to odbierz. Może coś się stało i potrzebuje pomocy? Może chce właśnie przeprosić, albo zwyczajnie pogadać o tym. Nie bądź samolubny i narcystyczny. Patrz na jej potrzeby tak samo jak na swoje. Nie zależnie od tego, czy jest dobrze czy nie, jeśli jesteście dla siebie bliscy powinniście obdarowywać się zainteresowaniem np. wysłuchaniem zdania w kłótni i nie zaprzeczaniem tylko aby postawić na swoim.
Wniosek: Nie obrażaj się do końca życia, wyciągaj rękę i przyjmuj ją gdy jest wyciągnięta do Ciebie. Jeśli jesteś jedyną stroną która dba o relację patrz punkt 1. 

Po piąte: POKOCHAJ SIEBIE
Musisz popatrzeć na sytuację i zobaczyć, że to co się dzieję nie jest dobre. Zwrócić uwagę na rzeczy, które Cię krzywdzą i je zmienić. Pomyślisz pewnie jak niby masz mieć wpływ na to co inni robią i jak masz zmienić czyny innych? Nie zmienisz ich, to prawda.jedyną osobą która może to zrobić jest tylko i wyłącznie osoba za nie odpowiedzialna (patrz punkt 3). Ty możesz tylko wskazać jej co Cię rani, nic więcej. Jednak to co możesz zrobić to przytulić swoje wewnętrzne dziecko, które nosisz w środku. To ono jest ranione i krzywdzone. Musisz popatrzeć co zrobić, aby nie dopuścić do niego tego syfu, który serwuje Ci świat. Czasami musisz się odsunąć od kogoś, czasem odejść na zawsze, a niekiedy wystarczy zacząć robić coś co sprawia Ci radość. Chodzi o to, aby nie krzywdzić samego siebie i na to nie przyzwalać innym.
Stań przed lustrem i spójrz na osobę, którą widzisz. Pozwól sobie zobaczyć to co dobre. Pochwal swoje włosy, oczy czy cokolwiek Ci się spodoba. Nie zapominaj o wadach! Powiedz sobie, że miłość jest BEZWARUNKOWA i, że kochasz siebie takim jakim jesteś. Twoje wady są częścią Ciebie. Pracuj nad nimi, ale nie odtrącaj siebie z ich powodu. Nikt nie jest idealny i to właśnie jest piękne!
Jeżeli zrozumiesz, że Twoje szczęście i bezpieczeństwo jest najważniejsze, będziesz silniejszy. Nie pozwól się ranić! Nie pozwól innym Cię obrażać, przezywać, szydzić z Ciebie! Ustal swoją granicę i pilnuj jej. Nikt nie ma prawa jej przekraczać. Jeżeli jednak ktoś to zrobi obroń się. Powiedz, że nie życzysz sobie takiego traktowania. Masz do tego prawo! Nie zrozumie, to zakończ taką rozmowę. Jeżeli ktoś notorycznie będzie przekraczać Twoją granicę - odejdź na bezpieczną odległość w relacji.
To Ty jesteś najważniejszy! Dopóki nie będziesz szanować sam siebie, do póty inni nie będą szanować Ciebie.
Wniosek: To Ty wyznaczasz zasady kontaktu z Twoją osobą. Inni albo to uszanują, albo nie
Nie podoba się? TO WYPAD !

Chodzi o to, abyś zadbał o to jak się czujesz i co przeżywasz. Rzeczy o których napisałam, są podstawą dobrej relacji. Jeżeli dwoje ludzi nie uważa na te kwestie, to nie jest tak, że związek nie ma szans, ale jest narażony na wiele trudności. Jeżeli ktoś Nas kocha to zależy mu na naszym szczęściu, naszych sukcesach, na tym abyśmy czuli się szanowani, akceptowani i interesujący dla niego. Bez tych czynników trudno mówić o miłości. 

Myślę, że widzicie to jak każda z tych późniejszych czterech spraw wiąże się z pierwszą - SZCZERĄ BEZWARUNKOWĄ MIŁOŚCIĄ. 

A więc czy warto być z kimś kto rani? ;)

WARTO WALCZYĆ O MIŁOŚĆ, bo można ją przywrócić. Pokażcie to partnerowi/partnerce który/a was rani. Może uświadomi to mu jego błędy. 

Miłego wieczoru i powodzenia w następnym tygodniu <3 


26 października 2017

Can't do anything without love...

"Tell me what you think about love
Tell me what you think about God
Tell me what you think about everything
(...) 
Tell me how you feel about me and you
We need to do this thing together, baby
I know it'll work out in the end"

Czym byłby świat bez miłości?
Na pewno zastanawiałeś się kiedyś nad sensem tego uczucia, nad jego genezą i faktem, iż nie da się go wyprzeć bez poczucia pustki. To jeden z największych sekretów tego świata.
Media opisują to jako motylki w brzuchu, coś z czego można zrobić sensację. Zobaczmy więc, co możemy znaleźć o tym w internecie i na forach społecznościowych.

 "Typ relacji międzyludzkich, zachowań, postaw. Często jest inspiracją dla dzieł literackich lub malarstwa. Stanowi ważny aspekt psychologii, filozofii i religii."

Takie stwierdzenie można znaleźć na popularnej Wikipedii. Czy jest ono wiarygodne? Tak, ale wydaję mi się, że nie wnosi ona zbyt wiele do codziennego życia. Jest to okropne spłaszczenie i uziemienie najbardziej wielowymiarowego uczucia na świecie!

Jestem osobą wierzącą, ale nie dlatego wstawiłam tu ten fragment Biblii. Jest to jeden z najpiękniejszych opisów miłości jaki czytałam! Od razu mogę powiedzieć, że pierwszy raz przeczytałam go kilka lat temu,kiedy moja wiara w Boga była równa zeru, a wszystkie rzeczy, pisma, książki, wiersze itp odrzucałam w najciemniejszy kąt. Nie wierzyłam, ale ten utwór poruszył mną na prawdę dogłębnie. 

" Miłość cierpliwa jest, 
łaskawa jest. 
Miłość nie zazdrości, 
nie szuka poklasku, 
nie unosi się pychą; 
 nie dopuszcza się bezwstydu, 
nie szuka swego, 
nie unosi się gniewem, 
nie pamięta złego; 
nie cieszy się z niesprawiedliwości, 
lecz współweseli się z prawdą. 
 Wszystko znosi, 
wszystkiemu wierzy, 
we wszystkim pokłada nadzieję, 
wszystko przetrzyma. 
 Miłość nigdy nie ustaje "
(fragment 1 kor 13 1-13)

Poruszone są w tym fragmencie wszystkie "warunki" prawdziwej i szczerej miłości. Niestety muszę Cię zmartwić, że jeśli w Twojej miłości z kimś jest zachowanie, które jest przeciwne temu co powyżej, to nie jest to czyste uczucie. Pewnie teraz myślisz o mnie jak o pobożnej wariatce, ale pozwól mi to sprostować.
W tym fragmencie jest mowa o byciu wobec siebie prawdziwymi. Pomyśl, jeśli Twój chłopak, albo Twoja dziewczyna:
- Ciągle się obraża, lub denerwuje;
- jeśli nie umie Ci wybaczyć i ciągle wypomina błędy;
- Czuje się źle, że Tobie się lepiej powodzi, lub, że lepiej wyglądasz;
- Oczekuje ciągłego popierania jej zdania, nie potrafi opanować pychy i samozachwytu, jednocześnie przyćmiewając Twoją osobę i (o zgrozo) nic sobie z tego nie robi;
- Umie powiedzieć Ci najgorsze rzeczy i nawet nie czuje skruchy;
- Na siłę pokazuje Ci, że TAK! JESTEŚCIE DLA SIEBIE STWORZENI! i nie rozumie, że nie wystarczy mieć tego samego hobby lub kolor oczu;
- Wiecznie przytacza złe sytuacje i gorsze czasy, mówi o tym, że coś źle zrobiłeś/łaś;
-Umie zaśmiać Ci się w twarz gdy Ci się coś nie udaje i wyśmiewa Twoje porażki;

Czy jeśli ktoś robi chociaż jedną z w.w rzeczy, to czy to może być szczery związek?
Nie wierzysz mi jeszcze?
 W takim razie czytaj dalej, a jeśli nasze zdania są jednakowe, to przejdź dalej...
{Jeśli nadal uważasz, że się mylę, to zastanów się nad tym, czy życie z kimś takim za 10 lat, po ślubie, w jednym domu będzie znośne. Uważasz, że budząc się rano i parząc kawę chciałabyś/ chciałbyś słuchać ciągłego narzekania i tego co znowu zrobiłeś gorzej, źle, NIE TAK DOBRZE JAK ONA/ON?
Jeśli nadal tak sądzisz, to możesz zamknąć mojego bloga. Poważnie. }

Wiele opisów miłości doszukałam się w książkach tych dla najmłodszych. Dzięki temu, możemy uczyć się i formować swoją własną  jej definicję już od wczesnych lat życia. Oczywiście dzieci rozumieją to inaczej, ale jasne jest, że to właśnie to uczucie jest nam wpajane wraz z bajkami i filmami już od przedszkola.

"A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy? – Nic wielkiego. – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika".

I chociaż wydaje się to banalnym cytatem, to jest on niezmiernie trafny. Jeśli kogoś kochamy to potrafimy czekać, oraz jeśli trzeba pozwalamy mu odejść. Czasami jest to jedyne rozwiązanie, aby uniknąć katastrofy.

''Żaden dzień się nie powtórzy, nie ma dwóch podobnych nocy, dwóch tych samych pocałunków, dwóch jednakich spojrzeń w oczy.''
( Wisława Szymborska, ,,Nic dwa razy")

Każda miłość jest inna. Nigdy nie zakochamy się tak samo. Jest to coś niepoliczalnego i okropnie trudnego do stopniowania. Po prostu się nie da. Miłość to miłość. Tyle. 
Każdy dzień z taką osobą jest inny i wyjątkowy. nic nie dzieje się dwa razy w ten sam sposób.

*** Moja miłość? ***
Moja miłość jest trudna. Ma wiele przeszkód. Wielokrotnie wystawiana jest na próby. Często podważana, ale za każdym razem tak samo wiarygodna. Niekiedy wyśmiewana, spotyka się z brakiem zrozumienia. Moja miłość ma kolce. Moja miłość ma kwiaty. I deszcze. I huragany.
Nasza miłość jest rozciągnięta na 400 kilometrów, jednak jest tak potężna, że inne miłości są przy niej wątłe i kruche. Jest nie do pokonania.

"Brak spójnej definicji miłości jest dowodem na nieudolność psychologów i filozofów. Skoro coś istnieje to musi istnieć również definicja."

Jeśli mam być szczera, to ilekroć wchodziłam na nową stronę internetową, tyle razy czytałam nową sentencję na temat miłości. Każdy opisuje to we własnych (mniej lub bardziej wykwintnych) słowach. Dla każdego ma ona inną definicję i wszyscy odczuwają ją inaczej. 
Jest jednak jedna podstawowa zasada.
Jeśli chcesz tworzyć i dzielić z kimś miłość, pozwól mu na swoją, a jeśli wasze definicje się nie pokrywają, to nie wykłócajcie się o to czyja jest lepsza.
 Znajdźcie tą szczerą i prawdziwą. 
Tą, która Cię doceni i której "kocham" będzie oznaczać 
"Jesteś moim wszystkim". 

21 września 2017

Zaczęło się na dobre....

Wstaję znowu przed świtem.
W pokoju jest chłodno, a mi wcale nie uśmiecha się plan wstania spod gorącej kołdry.
Zaczęło się na dobre....
Jesień.
Wychodzę z domu na autobus i nie do końca mam ochotę jechać na zajęcia. Jednak nie mam nic do gadania w tej kwestii.
Słońce wychodzi zza lekkiej porannej mgły, która spowija miasto. Dopiero teraz zauważyłam już dawno pożółkłe liście drzew. 
I nagle nie wiem dlaczego uderza we mnie fala wspomnień. Przyszło do mnie to jak zwiewałam ze szkoły z przyjaciółką, jak śmiałyśmy się i jak testowałam moją głowę na imprezach. Pamiętam jak pojechałam z koleżanką na jej działkę. Byłyśmy nastawione na imprezę, więc zaopatrzyłyśmy się dosyć solidnie. Jeździłyśmy na jakimś motorku i leżałyśmy nad jeziorem.(Miałam nowe buty i  strasznie mnie obcierały haha) W końcu poszłyśmy do jej koleżanki i siedziałyśmy z chłopakami w piwnicy przerobionej na "palarnie". Pamiętam, że miałyśmy daleko do jej domu, a wracałyśmy w nocy przez pola i las. Bardzo się bałyśmy. Chyba nie byłyśmy w najlepszym stanie. Pamiętam jak piłam litry kawy, jak czytałam piękne wiersze i jak miałam czas na długie zakupy. Jak pierwszy raz miałam zrobioną hybrydę. Przypominam sobie jak dostałam bilety na koncert TNBH i w jakiej euforii jechałam do Berlina na  ich koncert , oraz to jak świetnie było na tej wycieczce. Nie zapomnę tego jak Jesse wyszedł na scenę i zobaczyłam go po raz pierwszy, ani tego, jak znalazłam łapacz snów, który skradł moje serce i wydałam na niego wielkie pieniądze.
 (Jeśli ciekawi Cię o czym mówię to cały wyjazd masz opisany w poście #TriptoBerlin.)
Wróciły też te złe wspomnienia.
Pamiętam jak obsesyjnie się odchudzałam, oraz jak zakładałam spodnie 34 i czułam się grubasem i to jak  miałam długie włosy, które wiecznie były za krótkie (oczywiście były bardzo długie, ale nie dla mnie). Pamiętam jak płakałam po nocach i jak bałam się zostać sama. Pamiętam jak złamało mi się serce w jednej sekundzie i jak ktoś pomógł mi je posklejać, aby ta właściwa osoba mogła w nim zamieszkać. 

Jesień to ogólnie smutna pora. Ciągle pada, a my mamy ochotę tylko spać i płakać. To czas przemyśleń i wspomnień. Powietrze ma specyficzny zapach i już wiemy, że to już jest to. Zdajemy sobie sprawę z tego, że wakacje i luz zostały daleko za nami. Musimy się uczyć i cierpliwie znosić posępny klimat panujący w pracy i szkole. 
To o czym  Ci przed chwilą napisałam zostało gdzieś daleko za mną. Nie ciągnę tego za sobą, żyję tu i teraz. Oczywiście nie zapomniałam, ale nie chcę wracać do tych chwil zbyt często. To był bardzo trudny czas, który kosztował mnie zdrowie i nerwy. 
Dlatego chcę powiedzieć Ci, abyś nie żył przeszłością bo strawi Cię jak płomienie.
Nawet się nie zorientujesz,kiedy przestaniesz istnieć. 
Po prostu.

03 września 2017

Znowu przyjdzie jesień

WŁĄCZ PIOSENKĘ ZANIM ZACZNIESZ CZYTAĆ! (Popsułam coś chyba w playerze)
Powoli kończą się wakacje, a nas coś zaczyna sprowadzać na ziemię. Może to już kwestia przyzwyczajenia, albo przywiązania. Nie mam pojęcia, ale nie jest mi do śmiechu. 
Poranne kawy, długie rozmowy i wieczorne seanse weszły w mój grafik z taką łatwością, że nawet nie zdążyłam ich dostatecznie docenić. Zadziwiające jak człowiek szybko przywyka do dobrego. 
Lubię wychodzić z kawą na taras, lubię jeść razem śniadania, sprzątać gdy siedzisz w pracy i  spotykać Cię po niej. Oboje liczyliśmy na gorące lato, ale nie wyszło tak jak chcieliśmy.
Jednak mi to nie przeszkadzało. Lubię jak zakładasz mi swoją bluzę przez głowę i odgarniasz włosy z mojej twarzy. 
Czasami padało i była burza. Ale ja się wcale nie bałam. Siedziałeś ze mną  i patrzyliśmy na granatowe niebo, albo rozmawialiśmy. Niekiedy były upały, tak wielkie, że nie wiadomo było gdzie się podziać. Wtedy też było dobrze, bo byliśmy razem.
Bywało też tak, że nie mogliśmy dojść do porozumienia. Trochę łez, krzyków, później przeprosin. jednak Ty zawsze brałeś mnie w objęcia, bez względu na wszystko.
I jestem przekonana, że będzie nam ciężko się od tego bycia blisko odzwyczaić.
Przyzwyczaić do codzienności?
Prawdziwy paradoks, ale dla mnie będzie to wielkim wyzwaniem.
Wstawałam rano do pracy, a Ty spałeś obok, wracałam, a Ty czekałeś na mnie na dworcu. Widziałam Cię, mogłam przytulić i powiedzieć jak bardzo sfrustrował mnie dzisiaj świat. 
Wystarczy, że na mnie spojrzysz i wiesz, że jestem w dołku. 
Nikt się nie domyśla czy wszystko jest dobrze po tonie głosu dobiegającego ze słuchawki. 
I chciałabym wracać do Ciebie po szkole. 
Nie dziw się, że płaczę gdy o tym myślę. Mam świadomość jak ciężko będzie. Mam nadzieję, że nie będziemy mieli zbyt dużo czasu na tęsknotę, że będziemy przygnieceni przez natłok spraw. 
Zabawne, bo normalnie nikt by tego nie chciał, ale wiem, że nam to wiele ułatwi. Pomoże nam nie ranić siebie samych i przypadkiem nie zwątpić. 
Znowu nie będziemy mogli powiedzieć "jutro my..""my zrobimy" "my jesteśmy". Będzie tylko "ja robiłam/robiłem". Będę tęsknić za naszymi wygłupami, żartami i przepychankami. Nikt nie będzie Cię gryźć w ramie dla żartu, ani nikt nie będzie mnie łaskotał do łez. Przez telefon nie będę mogła poczuć twojego zapachu, ani dotknąć Twojej dłoni. 
Będę musiała nauczyć się zasypiać bez Ciebie.
Znowu nadejdzie jesień, która zagości w naszych sercach. 
Zmarznięta będę na Ciebie czekać i cierpliwie dążyć do każdego naszego nawet najkrótszego spotkania. Możemy się pocieszać tym, że im szybciej ten rok zleci, tym szybciej znowu będziemy razem na co dzień. 


Niedługo nie będzie już dwóch kubków, dwóch poduszek, dwóch zdań.
 Będę ja...no i będziesz Ty.
Oddzielnie, a jednak razem.

02 kwietnia 2017

Nie odpowiem, że sił mi brak

Ile razy można przeżywać ten sam ból?
Ile razy można czuć te same strużki wody spływające po policzkach?

NIE BYŁAM IDEALNA

Pewnie wiele razy byłam nie miła, złośliwa, czy po prostu chamska. Nie jestem z siebie dumna i dziwne by było gdybym była.Wiem, że popełniam błędy. Jednak ile razy mam przepraszać za coś co już się stało? 

Nie mam siły się kłócić, stawiać na swoim i tworzyć następnych monologów. Przecież i tak nie mam racji. I tak się mylę. Moje zdanie chyba w żaden sposób nie ma prawa bytu. Bo przecież to tylko kaprys, wybrzydzanie, wola postawienia na swoim. Tylko z jakiej racji moje słowa zawsze muszą mieć negatywny wydźwięk, skoro nie mają? Przecież moje zdanie to tylko moje zdanie. Nie jest podstawą do niczego. Jest tylko wypowiedzianymi na głos myślami i nigdzie nie jest napisane, że mają być zawsze pozytywne. 
Kiedyś jak jedność. Zawsze dogadane dusze. Chociaż zdania się mogły różnić to przecież dojście do kompromisu nie było takie trudne. Co się stało, że na przełomie paru miesięcy to się zmieniło? 
Nie potrafię już być obojętna, biernie słuchać i zgadzać się w każdej sprawie. Nie umiem poświęcić siebie dla rzekomego dobra sprawy. Nie można tego wymagać przecież od nikogo.


Chociaż próbuję stać o własnych siłach, nie myśleć i po prostu zdać się na Boga, nie potrafię. 
Każdej nocy widzę jego twarz, czuję jego dotyk, słyszę jego śmiech i czuję jego zapach. Co noc budzę się przekonana, że jest. Dopiero po chwili dociera do mnie, że to nie prawda. Mój umysł stroi sobie ze mnie żarty. Szkoda, że nie są w żaden sposób zabawne.

NIE JESTEM IDEALNA

Chciałabym dać Ci wszystko czego zapragniesz. Próbuje dać Ci tyle miłości ile posiadam, tyle wsparcia ile potrafię, tyle wyrozumiałości i akceptacji ile zdołam, ale chyba to nic nie znaczy. Chyba to za mało. Tylko, że ja nie mam więcej. Nic więcej nie posiadam. 

Tak bardzo się staram być idealna. W związku, w szkole, w życiu, w rodzinie... Każdy ode mnie czegoś wymaga i oczekuje, że zrobię to, tak jak powinnam. Jednak nikt nie rozumie, że nie daję sobie rady. Nie potrafię robić wszystkiego perfekcyjnie. Chciałabym tak umieć, ale niestety nie umiem. Myślałam, że gdy kogoś się kocha, to się go wspiera i dodaje mu siły na walkę z każdą trudnością. Miałam wrażenie, że w związku mogę liczyć na pomoc i otuchę, ale chyba nie każdy widzi to tak samo...Albo może to ja tego nie dawałam? Tylko ja na prawdę się staram...Nienawidzę tego czuć-że sprawiłam komuś zawód.
Przykro mi, że Cię rozczarowałam...

Nasuwa się pytanie, czy to ten jedyny. Przesiąknięta zwątpieniem zasypiam i budzę się każdego dnia. Jednak nie wątpię w niego. Wątpię w to, czy to ja jestem tą właściwą. Może to wszystko co usłyszałam przez ostatnie miesiące jest potwierdzeniem moich obaw. Może to znaczy, że znowu zostałam oszukana przez własne serce. Chciałabym usłyszeć od kogoś prawdę. Chciałabym aby ktoś zabrał ode mnie to co czuję. Jeśli to koniec, to chciałabym wszystko zapomnieć. Zapomnieć te chwile w których czułam, że mam wszystko, że dla kogoś się naprawdę liczę. Wszystkie te w których miałam pęknięte serce, w których płakałam i w których wytykałam sobie błędy.
Tylko niestety nie tym jest miłość.
Nie wymarzę tych chwil. Nie zapomnę. I dobrze. Będę pamiętać czego nie robić, by nie zranić drugiej osoby. 

Chcę znów czuć na sobie Twoje czułe spojrzenie, to którym zawsze mnie obdarzałeś gdy coś się działo. Móc powiedzieć co czuję beż lęku o odtrącenie, bez rozważnego dobierania słów. Chcę z Tobą rozmawiać i być wysłuchiwaną. Chcę po prostu żeby było dobrze. 

Nie powiem, że brakuje mi sił. Dam radę, ale czy to na pewno tak powinno być? Czy na pewno powinniśmy żyć ze sobą na taki dystans? To nie kilometry nas dzielą tylko brak chęci zrozumienia. Jeżeli się kocha to nie da się po prostu o kimś zapomnieć, Dlatego ja pamiętam, ale boli jak diabli bo chyba zostałam już tylko ja w tej pamięci.
Myślę, że warto to zmienić. Warto ratować coś tak pięknego. Każdy związek przechodzi kryzysy, w każdym są kłótnie i odmienne stanowiska. Sztuką nie jest stawianie na swoim, a pogodzenie ich obydwu ze sobą. Stwarzanie każdego dnia czegoś niesamowitego i prawdziwie szczerego- to jest sztuka. 
NIGDY IDEALNA NIE BĘDĘ

Chcę po prostu móc Cię kochać i być kochaną. 
Nic więcej.

12 marca 2017

Mówił, że jest jak róża

Mówił, że jest jak róża,
nie wiedząc, jak trudno jest hodować ten kwiat.


Jeśli kogoś kochamy, bardzo łatwo się w tym pogubić.
Chcemy żeby zawsze było idealnie, bezproblemowo. Zapominamy, że nie żyjemy w amerykańskim filmie, gdzie chłopak poznaje dziewczynę i jest z nią do końca życia, cudownie szczęśliwy.

Żeby coś takiego mogło się rozwijać, trzeba wyjść z zauroczenia. 
Oczywiście to piękny stan, w którym druga osoba jest nieskazitelna i najwspanialsza. Jednak po pewnym czasie zauważamy jej wady i wtedy zaczynają się schody.

Ktoś powie coś nie tak, złym tonem, źle coś zrobi etc. To potencjalne punkty zapalne. Wtedy zwykle wszystko zaczyna się sypać. Zaczynacie się denerwować, kłócić i krzyczeć na siebie coraz częściej niż dotychczas. Jedni dają radę, a inni...cóż, rozchodzą się.

Ktoś kiedyś powiedział- "Kobieta to dziwna postać. Wybacza zdrady, błędy, cierpienie jakie jej zadajesz. Jednak wystarczy aby przestać się nią interesować, aby odeszła i nie wróciła..."
I właśnie tak jest. Możesz ranić, sprawiać, ze płacze po nocach, a ona i tak będzie Cię kochać.
Nie rozumiem tego, bo jest to strasznie bolesne, ale jakże prawdziwe.


"Kobieta jest najsłabsza, gdy kocha, a najsilniejsza, gdy jest kochana."
~Erich Osterfield

Kolejna prawda.
Taka kobieta zrobi wszystko dla mężczyzny swojego życia. Będzie cierpieć, jeśli on nie będzie jej okazywał miłości.
Wystarczy jednak odrobina szczerości, wyrozumienia i czułości, aby każda z nas rozkwitła- na zawsze.
Gdy zdarzy nam sie kogoś pokochać,  będziemy opiekować się naszym wybrankiem, nie zależnie od tego, czy nas zranił, czy też nie. Jesteśmy gotowe na wiele wyrzeczeń.

"Kochająca kobieta jest w znacznej mierze dziełem kochanka, a im wybitniejszy kochanek, tym i ona jest wartościowsza: bo największym szczęściem mężczyzny jest odnajdować się w ukochanej."
~Paul Ernst

Miłość jest idealnie odzwierciedlana przez różę.
Jeśli będziemy sumiennie dawać jej wodę, słońce i tlen- będzie rosnąć, lecz nie przetrwa więcej niż jednego sezonu. Potrzebuje dużo więcej niż się wydaje...
Trzeba posadzić ją w odpowiednio przygotowanej glebie, co jakiś czas ją przycinać, na mróz osłaniać.
Jest to trudna i delikatna robota, jednak jeśli się do tego przyłożymy będzie się odwdzięczać pięknymi kwiatami. 

Nie wolno zapominać o tym jak ważne jest to, aby być dla siebie delikatnym w związku. Krzykiem i awanturami nic nie zdziałamy. Jedyne co możemy tym spowodować to rozpad czegoś pięknego. Zwiędnięcie uczucia.


Podchodźmy do siebie z poprawką, nie zawsze każdy jest miły. Rozumiejmy się nawzajem i mówmy o swoich potrzebach. 
Bo jeśli my nie zadbamy o swoją różę - zwiędnie.

05 marca 2017

Uczyli nas szczerości- teraz to ona jest powodem naszego cierpienia.

Uczyli nas szczerości aby było nam lepiej w życiu, a teraz to ona jest powodem naszego cierpienia.

 Ludzie lubią robić sensację i być w centrum zainteresowania. Wystarczy, że będziesz sobą, a zniszczą Cię właśnie za Twoją autentyczność. 
W naszych czasach nie jest dobrze widziane gdy jest się szczerym. Wszyscy tylko mówią, że szczerość jest taka ważna, ale nikt tego nie lubi.


Jesteś szczery? 
Źle.
Jesteś fałszywy? 
Super, ale tylko gdy schlebiasz tej osobie z którą akurat rozmawiasz. Inaczej zrobią z Ciebie "fałszywą sukę", albo "zakłamanego dupka".

Nie wiem co jest nie tak z naszym światem.

Wystarczy, że raz powiesz, że coś umiesz, ale Ci to nie wyjdzie. Od razu zrobią z Ciebie kłamcę i kogoś kto się chwali. Zrobią aferę.
Tylko po co?
Według mnie to sposób dowartościowania się. Może zazdroszczą Ci szczęśliwego związku, pieniędzy, albo urody? Zastanów się nad tym, czy osoba która Cię dręczy nie jest przypadkiem "mocno przeciętna" z wyglądu, lub nie ma czegoś co Ty posiadasz. 

Nawet jeśli jesteście sobie równi, to może problem leży głębiej?
Może jest nieszczęśliwa, a niszczenie życia innym to sposób wyładowania emocji.


Coraz mniej jest osób godnych zaufania. To kolejny problem wynikający z braku szczerości. 
"Możesz mi zaufać"
Chyba każdy z nas słyszał to chociaż raz w życiu. Dlatego każdy też wie, że to nic nie znaczy. Zazwyczaj kończy się tym, że nasz "sekret" poznaje każdy w szkole, lub na osiedlu. To jest osoba godna zaufania i przyjaźni? Ja chyba podziękuję. 
Mówiono nam, że szczerość popłaca. Tylko czemu nasza szczerość na być powodem do zadawania  nam bólu? 
Może nie każdy wie, czemu to poruszam, ale jest to ze sobą powiązane.
Jeśli jest ktoś nieszczery, to mówiąc nam "zaufaj mi", wcale nie traktuje tego poważnie. I gdy zaufamy takiej osobie- z błędnym przeświadczeniem o jej autentyczności-  narażamy się na upublicznienie naszych słów.

Kolejnym przykładem są cudowne koleżanki. Zawsze chętne do pomocy, ale czy na pewno?
Czy masz pewność, że w przymierzalni w sklepie mówią, że na prawdę ładnie w czymś wyglądasz? 
Wiele razy jest tak, że wcale nie jest to prawda. Masz wątpliwości co do sukienki/butów/spodni, to poproś o radę osoby zaufane. Takie, które znasz długo i bardzo dobrze wiesz, co o Tobie myślą. 
Jest to oczywiście tylko przykład, aby lepiej odzwierciedlić to jak dziwnie myślą ludzie. 

Jednak pamiętajmy, że nie wszyscy tacy są. 
Nie każdy jest zawistny i zakłamany.
Istnieją osoby, szczere i godne powierzenia im naszych myśli.
Znajdź taką osobę, a wiele się zmieni.

Więc, czy mamy kłamać na każdym kroku? 
Skoro to i tak nic nie da, to po co odpychać od siebie ludzi. 
Bądź po prostu sobą. Może inni nie będą z tego powodu bić Ci braw, ale tylko wtedy będziesz szczęśliwy.
Bo niestety miłość, przyjaźń, rodzina, zaufanie i wiele innych rzeczy opiera się na szczerości.



07 stycznia 2017

Spierzchnięte usta i zamarznięte dłonie -przykryte-

Spierzchnięte usta i zamarznięte dłonie
-przykryte-
Widzimy, jak najdojrzalsze owoce.

Niekiedy patrzymy na kogoś i widzimy ideał.
Perfekcyjna figura, makijaż, ubiór. Wszystko wygląda jak zdjęte z okładki najlepszego Nowojorskiego brukowca. Przyglądamy się takiej osobie z zazdrością. 
Chcielibyśmy być tak nienagannie idealni.

Zwykle mamy okazję tylko na nią spojrzeć przez chwilę, nie mamy z nią kontaktu - nie znamy jej.
Jednak czy to jet tak na prawdę "ona"? Czy tylko iluzja, maska jaką daje nam widzieć?

Pomyślicie zapewne- hej, przecież ona jest tak pewna siebie! Na pewno to jej prawdziwe oblicze.
Jednak, nie zawsze tak jest. Nikt nie jest idealny. Wszystkie dziewczyny, czy też faceci z instagrama, tumblr'a etc. tak na prawdę nie są tacy jak wam się wydaje. Zawsze uśmiechnięci, szczęśliwi i upici życiem oraz pieniędzmi. 

Każdy ma w sobie małe dziecko. A doskonale wiemy, że małe dzieci czasem płaczą.
 To naturalne.

Społeczeństwo nie pozwala nam w tych czasach być sobą. Musimy kreować się na kolejne kopie produkcyjne osób "idealnych". Wystarczy popatrzeć co się dzieję gdy ktoś próbuje być naturalny...
Zostaje skonsumowany przez hejty i nienawiść- zupełnie bezpodstawną.

Dziewczyny maskują swoją urodę warstwą sylikonu, barwników i brokatu. Tylko, czy mężczyźni na prawdę patrzą tylko na buźkę?  Przecież faceci lubą mieć za co złapać, więc czemu nagle każda kobieta chcę wyglądać jak modelka z Mediolanu? 

Tylko w nocy można zrzucić z siebie te kłamstwa. Gdy po ciemku zmywamy makijaż, tak aby żadne światło nie pozwoliło ludziom zobaczyć naszych uczuć i twarzy. Robimy wszystko aby nikt nas nie rozszyfrował. 

Czemu jakiś bogaty człowiek ma decydować o tym jacy mamy być? 
Raz mamy być na siłę smutni, potem na siłę weseli, a jeszcze innym razem mamy udawać bogaczy i kąpać się w pieniądzach i markowych rzeczach jeśli chcemy być "kimś".
Bez sensu. 
I gdzie w tym wszystkim jest człowiek?
No właśnie...
Chyba gdzieś bardzo głęboko pod warstwą kłamstw.

Do napisania tego posta zainspirował mnie wiersz mojego przyjaciela. Zapraszam Was serdecznie do odwiedzania Jego bloga, gdzie publikuje swoje dzieła. 

POZORY JASNOŚCI
Energiczny taniec
jasności starych jarzeniówek.
Razi w oczy,
wyglądem swoim maskuje.
Oświetla sylwetkę
nienaganną, zwykłej kobiety.
Przepalone lampy
błogo zgasły.
Postać w mroku,
smutnej dziewczynki.
W czerni pustej przestrzeni
wodospad z oczu spada.
Gdy jest sama 
o światło…
Błaga.

~Kacper Krawczyk


11 grudnia 2016

No, I just wanna hold ya

Zastanawiam się coraz częściej w jakim gównie żyjemy. 
Poznajesz kogoś, zakochujesz się, a potem? Potem są nieprzespane noce, opuchnięte oczy od płaczu i ogromny ból.
Nie rozumiem. 
Czy to takie trudne kochać?
Dlaczego to własnie takie osoby najbardziej ranią? 

Historia jak z bajki. Dwoje ludzi, ogromne uczucie i wiara w siebie oraz w związek. Nikt nie jest w stanie im przeszkodzić. To naprawę piękne.
Mija czas, a w ich relacji coś się zmienia. 
Ktoś czasem powie o parę słów za dużo, czasem się rozpłacze. 

Miłość boli. 
Boli nie dlatego, że jest zła. Jest tak, ponieważ chcesz żeby było idealnie, a nie zawsze tak jest.
Najlepiej być blisko siebie, móc się często spotykać, wszystko wyjaśniać. Tylko co, gdy dzieli was 400 kilometrów? 

To straszne, że przez odległość zmienia się uczucie. Chciałabym wrócić do wakacji. Móc być cały czas nad morzem, nie przejmując się ocenami, czy wyrabianiem się ze wszystkim. 
Niestety nie mogę. 
Boli mnie, jak widzę te wszystkie szczęśliwe pary, chodzące po ulicach w tej świątecznej aurze. Stoję sama i myślę, czemu go nie ma obok. On pewnie zastanawia się dokładnie nad tym samym...
 Cóż, wiedzieliśmy na co się piszemy.

Coś zabija mnie od środka, gdy rozłączmy się bez słowa. Kiedyś jeszcze przynajmniej mówiliśmy o miłości, a nie o problemach i żalach. 
Patrzę na moich dziadków i robi mi się jeszcze gorzej. Tyle lat u boku jednaj osoby. Przeszli przez wszystko i chociaż wielokrotnie byli na skraju nadal się kochają. 
Chciałabym mieć taką pewność.

Ile osób żyje w związku na odległość w dwóch różnych krajach? Tyle par daje radę, to czemu my mamy problem z połową kraju? Czy na prawdę te 4 godziny drogi są silniejsze, niż uczucie którym siebie darzymy?
To chyba nie tak wiele. Zwykle tyle spędzasz przed komputerem, albo telewizorem. To tyle co od pobudki do szkoły do południa. Jak tak na to patrzę, wydaje mi się to chwilką. 

Tyle planów, obietnic, rozmów. 
Rozwiązanych sporów, kłótni i pogodzeń.
Tyle miłości, a zarówno cierpienia.

Mimo wszystko nadal kocham. Nadal próbuję i walczę. 
Nie mogę dopuścić do rozpadu czegoś tak wyjątkowego. 
Nie ważne co zrobi, wiem, że i tak zawsze będę kochać i próbować zrozumieć.
Bo na tym to chyba polega. 
Na wsparciu.

  Miłość jest jak kwiaty. 
Żeby były zawsze piękne trzeba je regularnie odświeżać i o nie dbać. Jeśli się tego nie robi to więdną. Można też kupić sztuczne.Bez zapachu i wyrazu, ale takie same przez całe życie. 

Chyba jednak wolę się pomęczyć z pielęgnacją.



30 listopada 2016

See right through you any hour

Zamarzają nam serca tak jak świat dookoła. 

Co oznacza być blisko kogoś?
Dla wielu to po prostu bycie dosłownie obok kogoś, stanie przy kimś. 

Prawdziwa bliskość to coś bardzo trudnego do zdefiniowania. Jednak przede wszystkim chodzi o zaufanie. Najważniejsze, aby obie strony czuły się przy sobie swobodnie. 
Tak na dobrą sprawę łatwiej stanąć przed kimś zupełnie nago, niż dopuścić go do nagości naszego umysłu. 
Rozebrać się przed kimś z masek, pozorów i iluzji. 
Dopiero wtedy zaczyna się prawdziwa bliskość. 
Przy takiej osobie możemy być sobą. Możemy płakać, śmiać się i krzyczeć. Ona to po prostu zaakceptuje z miłości do nas. Tak samo my, akceptujemy ją całą. 

Niestety nie jest to coś, co raz osiągnięte zostaje na zawsze jak tatuaż.
To coś bardzo kruchego, wręcz filigranowego. 
Najłatwiej jest zniszczyć to poprzez celowe, choć częściej niezamierzone kąśliwe uwagi, lub zachowanie dające odczuć brak akceptacji. 
Bardzo często jest to sytuacja, gdy liczymy na wsparcie, a słyszymy tylko jacy to jesteśmy głupi, czy słabi. 

Co gdy taka więź się zaczyna rozpadać?

Powinniśmy się poważnie zastanowić co dokładnie się dzieje. Nikt nie jest idealny, ale w pewnym momencie dochodzi do przekroczenia pewnej granicy. Nie jest ona taka sama dla wszystkich. Jednego ruszy coś mniej, a innego bardziej. Kolejna trudna rzecz. 
Mówić wprost o swoich granicach.

Najgorzej, gdy osoba, której mówimy o tym nie widzi, albo nie chcę widzieć swoich błędów. 
Wtedy łamie nam to serce, bo chcieliśmy być dla niej wsparciem i mieć wsparcie w niej. 
Często towarzyszy temu uczucie opuszczenia, bo przecież zawiedliśmy się na kimś bardzo ważnym.
Kłótnie, brak kontaktu i obwinianie.
Zaczyna się prawdziwe piekło, ale nie musimy przez nie przechodzić. 
Wystarczy zwolnić, wziąć oddech i się uspokoić.
Pomyśleć o tym jak bardzo kogoś ranimy. Przeprosić. Potrzeba trochę czasu, zanim wszystko się naprawi. Trzeba dać takiej osobie szansę na odbudowanie zaufania do nas.
Wystarczy kochać i wspierać.

29 listopada 2016

Everybody hurts sometimes

Każdy rani.
Nie ważne, czy kogoś kochasz, czy nienawidzisz.

Czasami ponoszą nas emocje. Mówimy coś czego wolelibyśmy nigdy nie wypuścić z ust. Każdego boli co innego. W idealnym świecie, każdy wiedziałby czego nie mówić, albo jak mówić aby nie ranić. 
Niestety świat nie jest idealny.
Najbardziej boli, gdy usłyszy się coś takiego od osoby, która teoretycznie powinna wiedzieć co nas dotknie. Od kogoś kogo kochamy i cenimy. 
Często ktoś taki na prawdę mówi to w nerwach, albo po prostu źle dobiera słowa. 
Tylko to nie zmienia faktu, że słowa już zostały wypowiedziane, a każde słowo po wyjściu z ust żyje już swoim życiem. 

Dla mnie ranienie słowem jest najgorszym rodzajem zadawania bólu. Można zdruzgotać czyjąś samoocenę, poglądy, a nawet postrzeganie najbliższych. 
Mocno niesprawiedliwe zagranie. 
Oczywiście zdaję sobie sprawę, że często mówię równie bolesne rzeczy, jednak staram się tego unikać. Nie chcę ranić najważniejszych dla mnie ludzi. 

Niekiedy skupiamy się tak bardzo na naszych "słabych punktach", że nie widzimy ich u innych. Wtedy bezmyślnie zadajemy ciosy i często nawet po fakcie nie dociera do nas co zrobiliśmy. Wyłączamy w sobie możliwość empatii.

Druga sytuacja jest odwrotnością powyższej. 
Tak dobrze znamy słabości innych, że wykorzystujemy je na każdym kroku. 
A my?
Zapominamy, że można nas zranić. 
Albo, może bardziej udajemy,że jesteśmy kuloodporni?
Nie jesteśmy i mamy do tego prawo. 

Dlatego uważam, że jeśli nam na kimś zależy, to powinniśmy otwarcie mówić o tym co nas boli. 
Wtedy nie popadniemy w skrajność i będziemy mieli świadomość tego co rani drugą stronę.
A jeśli ta osoba nadal nie szanuje naszych "pięt Achillesowych" ?

To znaczy, że nie jesteśmy dla niej tak ważni jak ona dla nas.



27 października 2016

remember the souls

Każdy z nas ma wspomnienia o których woli zapomnieć.
Obrazy, których chciałby nigdy nie widzieć.
Piosenki, których nie chce pamiętać.

Jednak to nie wszystko, prawda?
Ciekawe, że człowiek ma skłonność do zapisywania w pamięci tych złych rzeczy, zapominając tym samym o tym co pozytywne.

Jest jesień. Za oknem zwykle pada deszcz, a dnia widujemy tyle co prawie nic. Wychodzimy rano z domu- noc, wracamy i o ironio- również noc. Człowiek zaczyna popadać w lekką depresję. Przypominamy sobie wszystko co złe i smutne. Do tego zbliża się listopad, czas w którym chodzi się na cmentarze i mówi o zmarłych częściej niż zwykle. Zdecydowanie ma to wpływ na każdego z nas.

Jest to czas zadumy w którym możemy pozwolić sobie na chwile słabości i uronić kilka łez mówić o kimś bliskim. Tylko czemu ludzie mówią wtedy o nich w tak smutny sposób?

Dzień Wszystkich Świętych nie powinien być smutny. Powinniśmy pamiętać o zmarłych i mówić o nich jak najweselej. Nikt nie chciałby aby po śmierci jego bliscy siedzieli i płakali. Ja również. Uważam,że powinno się wspominać te dobre chwile, mówić jak najlepiej i pamiętać, że oni są cały czas obok nas. 

W moim życiu po czyjejś śmierci, bardzo często dostawałam różne sygnały. Zawsze w nie wierzyłam i nadal uważam, że to nie były przypadkowe sytuacje. Między innymi osoby zmarłe przychodziły do mnie w snach. Na początku myślałam że to trauma albo coś w tym stylu. Teraz wiem, że się myliłam. 
Wystarczy się zastanowić.
 Ktoś śni Ci się codziennie, chyba to nie jest normalne? 
Nie wiedziałam co robić, bo miałam wrażenie, że ta osoba chce czegoś ode mnie. Tylko co mogę dać nieboszczykowi?
Można dać bardzo dużo. Wystarczy pójść na cmentarz. 

Nie twierdzę, że nie wolno być smutnym bo śmierć bliskiej osoby to bardzo przytłaczająca sytuacja. Każdy ma prawo przeżywać ją na swój sposób. Jednak niepokoi mnie tendencja do skupiania się na własnym cierpieniu w czasie, gdy to święto poświęcone jest duszom zmarłych a nie naszym żalom, czy emocjom.
W tym czasie powinniśmy skupić się na tych osobach, ponieważ zwykle nie mamy na to czasu. To przykre, że ludzie zawsze patrzą głownie na swoje uczucia. 
Ten dzień jest po to, aby być bliżej nich i móc poczuć ich obecność obok nas. Chociaż jeden raz w roku pamiętać o nich i zamiast płakać i użalać się, po prostu iść do nich w odwiedziny. Zaopiekować się ich grobem, bo jest on ich namiastką. Można wyciągnąć stare zdjęcia i podziękować takiej osobie za wspólne dobre chwile, albo puścić waszą ulubioną piosenkę.  
Pokażmy, że byli dla nas ważni.
Nie ukrywajmy tęsknoty. 
Po prostu pamiętajmy.


13 października 2016

* like the cool kids *

Kłamstwa, gadanie za plecami, wykorzystywanie i oszukiwanie.
Nikt tego nie lubi, a jednak tak wiele osób się nimi posługuje. Tylko po co?

Każdy zna osobę, która wygląda nieszkodliwie. Miła, całkiem sympatyczna, obracająca się prawie zawsze w centrum uwagi. Zyskuje w dziwny sposób nasze zaufanie, właśnie przez tą "niewinność". 
Tacy ludzie uwielbiają gdy są zauważani. Jednak nie są zbyt dobrymi kandydatami na przyjaciół. 

Czasami znamy się z kimś takim bardzo długo, ale nie widzimy jaki jest na prawdę. Okazuje się to dopiero po fakcie i czujemy się oszukani. Mimo, że mamy wiele dobrych wspomnień czujemy, że coś jest na rzeczy. Bo przecież prawdziwy przyjaciel tak się nie zachowuje ...

Zawsze zastanawiało mnie co oni z tego mają. Przecież nie będą mieć przyjaciół, bo obgadają ich wrogów, albo kogoś względnie postrzeganego jako osobę wyższej klasy.
Każdy ma swój rozum i prędzej czy później to zawsze wróci do takiej osoby. 

Nienawidzę, gdy ktoś nie potrafi mówić w prost. Nie lubisz kogoś? Proste. Nie zadawaj się z nim. 

Nigdy nie byłam osobą, która obgaduje przyjaciół i nie trawię tego u innych. Przeżyłam to nie jeden raz i nadal uważam to za coś skrajnie prymitywnego. Bo po co? Podobno jesteście dla siebie ważni, więc czemu poniżasz go przed innymi? 

Często takie osoby mają niskie poczucie własnej wartości. Szukają przyjaciół wśród osób bardziej popularnych. Mogły być kiedyś nie lubiane, albo (i) wręcz poniżane. Dlatego próbują być lubiane teraz przez wszystkich. Podlizują się, nie umieją utrzymać własnego zdania. Często mówią, że to ich punkt widzenia, ale z czasem zmieniają go, aby nie było, że ktoś tego nie zaakceptuje. Oczywiście jeśli chodzi o osoby popularniejsze niż ona, bo po co liczyć się z kimś przysłowiowo "niższej klasy"?

Nawet jeśli zależy nam na kimś takim, powinniśmy uświadomić sobie jedno.
My też byliśmy tak obgadywani. 
Nas też okłamuje.

Warto? 
Nie warto.

Wtedy najlepiej zrobić to co podpowiada nam zdrowy rozsądek. 
Odpuścić.




31 sierpnia 2016

summertime happiness

It's over
The end.
It's new life.
New chapter.

Ostatni dzień wakacji.
Niby dzień jak każdy inny, ale coś jest nie tak.
Jakoś zbyt szybko zaszło słońce. 
Jakie było to lato? Te dwa miesiące mojego życia, które nie powinny mieć większego znaczenia w porównaniu do reszty przeżytych miesięcy.
Jak teraz o tym myślę to zauważam, że były decydujące.
Zmieniłam się, nie tylko z wyglądu, ale też z charakteru. Poznałam wspaniałe osoby i odwiedziłam piękne miejsca.

Przez ten czas zrozumiałam, że nic nie dzieję się przypadkiem. Uwierzyłam. 
Gdyby nie ten przysłowiowy przypadek nie poznałabym mężczyzny mojego życia jak i wielu innych rzeczy. 
Oczywiście, nie zawsze było kolorowo. Czasem zdarzyły się łzy bezradności lub furii. Zarwane noce, samotne picie wina na balkonie i te głębokie myśli tak mocno raniące. Jednak żadna z tych rzeczy nie przeważyła nad tymi dobrymi chwilami. 
Nad oglądaniem zachodów słońca na molo, długimi wieczornymi spacerami brzegiem morza, patrzeniem na gwiazdy, wspólnymi imprezami i papierosami w samochodzie.

Jako osoba z nad morza uważam, że tam jest moje miejsce. Co najmniej raz w roku muszę tam być. Chociażby aby patrzeć na fale. Dzięki temu odzyskuje wewnętrzny spokój.
Kocham to miejsce, ten krajobraz, wodę, piach, przybrzeżne lasy i klify. 

Te wakacje zapamiętam właśnie za to, że oddały w 100% moje marzenia z dzieciństwa. 
Spędziłam cudowne chwile z chłopakiem i dzięki niemu zobaczyłam trochę inne, może nawet lepsze życie. 
Woodstock i Kraków Live Festival dodały tym tygodniom melodii. Poznałam kilka niezwykłych zespołów i świetnie się bawiłam.
Uważam, że wykorzystałam ten czas w jak najlepszy sposób mogłam.

A teraz? 

 Back to reality.

16 sierpnia 2016

Ghost town haunted love

Czasami to czego najbardziej pragniemy jest najbardziej nieosiągalne. Biegniemy po to widząc przed sobą malutkie światełko, ale nie mamy pojęcie ile jeszcze będziemy musieli do tego dążyć. 
Ktoś rzuca nam pod nogi niewidzialne kłody, a my nawet  nie widzimy o co się potykamy. 


Niemoc i bezsilność wypalają Cię od środka. Patrzysz na zdjęcie i czujesz jak ściska Ci się serce. W gardle więźnie Ci szloch, a po policzkach płyną łzy. 
Nie masz pojęcia co robić, więc siedzisz i czekasz. Na co? Sama nie wiesz...

Czujesz, że czegoś brakuje. Czegoś, czy może kogoś? 

Musisz wziąć oddech. 
Tak na prawdę, wiesz jak ciężko teraz będzie. Przecież świadomie podejmowałaś wybór i doskonale wiesz ile to kosztuje. Nikt nie obiecał, że będzie łatwo. Wiesz jedno, że jeśli dasz radę dostaniesz ogromne wynagrodzenie. Zupełnie nie równe z możliwymi stratami, bo przecież to dużo więcej niż innym się zdaje. 


A jednak nadal siedzisz i płaczesz. 
Nie możesz przestać myśleć o tym jak bardzo Ci go brakuje. Jak bardzo chciałabyś siedzieć teraz w jego objęciach. To dziwne, że można pokochać kogoś tak mocno. Pokochać...?Tak.
Od tego to zależy. To miłość sprawia, że tak usilnie dążymy do celu. 
Tylko miłość sprawia, że zrobimy dla kogoś wszystko. 


Jednak co w momencie, gdy coś was dzieli? 
Próbujecie to przezwyciężyć. Ominąć. 
Nie zawsze jest to możliwe, a czasami potrzeba po prostu więcej czasu. 
Kilometry, ludzie, praca...
Wszystko od siebie dzieli, jedno mniej drugie bardziej. 


Przecież patrzycie na to samo niebo, te same gwiazdy, oddychacie tym samym powietrzem. To czemu nadal czujesz, że powinnaś być tam, obok niego?
Chciałabyś zbierać wszystkie wspólne wspomnienia, aby mieć ich jak najwięcej na te długie samotne wieczory. Abyś później w chłodną noc nie wyobrażała sobie co by było gdyby, tylko mogła śmiało powiedzieć " tak było". Byś wstając przypominała sobie jak wstawałaś obok niego, a zasypiając myślała o tym jak usypiałaś przy nim. Żeby gdy będziesz słuchać swoich ulubionych piosenek widziała wspólne koncerty. 


Już nie płaczesz. Wychodzisz na balkon zaciągasz się zapachem nocy i wydychasz nie potrzebny dwutlenek węgla. 
W tle słyszysz jakąś smutną piosenkę a za barierką widzisz spadające krople wody. 
Niebo płacze.
To smutne. 
Żyjemy w mieście duchów i nawiedzonej miłości. 

15 sierpnia 2016

Today will live forever in the memory of tomorrow

Są chwile w życiu, których nie da się zapomnieć. Czasem dobre, a czasem okropne, jednak tak samo siedzą w pamięci. Próbujesz o nich nie myśleć i czasem nawet Ci się udaję, ale nadchodzi wieczór, siedzisz sam w oknie i jakby automatycznie wszystko wraca. 
Zastanawiasz się, co by było gdyby... Ale pamiętasz, że nie masz wpływu na przeszłość. To smutne. 
Dopiero po czasie dostrzegamy swoje błędy. Przypominamy sobie sytuacje w których byliśmy przekonani, że to czyjaś wina, a teraz? Teraz widzimy swój udział. Tylko co możemy zrobić?
Zupełnie nic.
To jest chyba najgorsze. Ta obezwładniająca niemoc. 
Przecież nie cofniemy czasu. Można powiedzieć przepraszam, ale to działa jak plaster. Nie sklei rany, tylko ją przykryje.

A co gdy przypominają nam się te dobre i przyjemne rzeczy? 
W sumie to " przyjemne" bo i tak czujemy jakiś dziwny i nieokreślony smutek z nimi związany. 
Czyli wychodzi na to, że nawet te pozytywne wspomnienia nie są do końca miłe.
Często gdy patrzymy na stare zdjęcia zbiera nam się na płacz. To normalne. Po prostu wiemy, że już to nie wróci. Tak samo jak moment w którym przeglądałam stare zdjęcia mojego ojca. Płakałam, bo wiem, że czas wciąż płynie i jak bardzo bym nie chciała kiedyś ludzie których kocham odejdą. 

Dzisiaj też jest wspomnieniem.
 Więc jeśli chcesz wspominać więcej tych względnie dobrych rzeczy to zadbaj o to już teraz.
Bądź lepszy.
Rób to co kochasz.
Może za rok spojrzysz na swoje zdjęcia i pomyślisz, że jesteś dumny ze swoich osiągnięć. 

Zaakceptuj swoją przeszłość, bo tylko wtedy będziesz cieszyć się teraźniejszością. 
Tylko wtedy będziesz zdolny do miłości. 

05 sierpnia 2016

Woodstock 2016

Już od kilku lat chciałam pojechać na woodstock. Chociaż zdecydowanie byłam na to za młoda. Teraz widzę, że bym się tam zwyczajnie nie odnalazła, a nawet mogłabym zapamiętać to jako coś mocno średniego. 
Jednak w tym roku zupełnie przypadkiem się tam znalazłam. 
Wszystko przez mojego brata, który dyskretnie mówił mi, że powinnam z nim jechać. No i stało się. Pojechałam.
Nikt nie spodziewał się tego co przyniósł ten wyjazd.
Na początku byłam dosyć sceptycznie nastawiona. Sama jazda pociągiem z plecakiem przez tyle godzin powodowała u mnie mieszane uczucia. Dlatego mieliśmy jechać tylko na dwa dni. Nie przypuszczałam, że będę chciała zostać. 

Moje obawy okazały się jednak nieuzasadnione. Wszystko było idealne. Gdy weszłam do pociągu i zobaczyłam te wszystkie osoby doznałam lekkiego szoku. To był jednak przedsmak tego co miałam zobaczyć za kilka godzin.

Gdy przyjechaliśmy na miejsce byłam zaskoczona życzliwością innych ludzi. To było bardzo miłe przeżycie. Nikt nikogo nie oceniał, jeśli ktoś potrzebował pomocy -otrzymywał ją. 
Jednak dopiero po zachodzie słońca to miejsce pokazało swój prawdziwy urok. 
 Ciągłe koncerty, tłumy ludzi i ta cała swoboda sprawiała, że czułam się wolna.

Grało dużo świetnych zespołów. Przede wszystkim:
Bring Me The Horizon
Molotov
Luxtorpeda
Łzy

Poznałam tyle wspaniałych ludzi, że sama się sobie dziwię. Zwykle nie jestem tak ufną osobą. A tu nagle zupełnie obcym ludziom zaczęłam się zwierzać. Nie każdemu, ale kilku na pewno. 
Nie miałam pojęcia, że jadę spotkać miłość.

Tak więc był to jeden z najlepszych wyjazdów w moim życiu. Robiłam co chciałam, mogłam wrócić kiedy mi się to podobało do namiotu, iść na koncert, śpiewać, tańczyć itd. 
Mogłam wszystko.
Nikt nie oceniał, nikt nie zabraniał.
Mam nadzieję wrócić tam za rok i bawić się jeszcze lepiej niż wtedy.

Lubisz takie klimaty?
To zdecydowanie miejsce dla Ciebie!
Może spotkamy się tam w 2017 roku.
Do zobaczenia! 

Wszystkie zdjęcia zostały wykonane przez mojego brata. Jeśli Wam się spodobają to zapraszam na jego fb i instagrama.

~https://www.facebook.com/robert.tarczynski
~https://www.instagram.com/kretos101/