04 marca 2016

Koncert The NBHD #2

Moje jedno marzenie spełniło się po raz drugi. Jednak nie mogłam przeżyć tego lepiej niż przedwczoraj.

W 2016 roku the NBHD grali trzy koncerty w Polsce, a ja załapałam się na jeden z nich. W dodatku byłam na nim z najlepszym przyjacielem, który spełnił moje kolejne marzenie. 

Koncert odbył się 02.03 czyli w środę w klubie B90 w Gdańsku. Teoretycznie było napisane że jest o 19, ale jak zwykle to była tylko godzina o której zaczynali nas wpuszczać. O 20;30 był  support, a o 21;30 na scenę weszli the NBHD.

Moje wrażenia?
Powiem wam, że to był najlepszy koncert w moim życiu. Zdecydowanie lepszy od tego w Berlinie. Wydaję mi się,że to dzięki obecności Kacpra.
Przyszliśmy na miejsce już o 17, więc staliśmy dwie godziny w kolejce przed klubem przy temperaturze około 4 stopni celcjusza. Na szczęście byliśmy jednymi z pierwszych osób i dzięki temu staliśmy potem w trzecim rzędzie od sceny. 
Oddaliśmy kurtki do "szatni" zaraz po ty jak dostaliśmy stempelek, który oznaczał, że możemy wejść. Podeszliśmy do sceny i stanęliśmy jak najbliżej się dało. 
Na początku występowała Daria Zawiałow ze swoimi debiutanckimi utworami,a o 20;30 weszli ONI.
Zaczęło się jak zawsze z piskiem i krzykiem widowni. Zagrali utwory zarówno z poprzedniej jaki i najnowszej płyty. Rdzeniem ich koncertów są zawsze dwa utwory:
-Afraid
-Sweater Weather
Jednak muszę przyznać, ze najbardziej wyczekiwana przeze mnie piosenka "R.I.P. 2 my youth" została odłożona na sam koniec. Może to i lepiej, bo idealnie zakończyła ten koncert. 
Co do samego Jesse'ego to był chyba bardzo zjarany. Miał cały czas okulary przeciwsłoneczne i zachowywał się bardzo przesadnie. Jeszcze nigdy wcześniej nie widziałam go w takim stanie. Nie przeszkadzało mi to, ale chyba wolałam, gdy zachowywał się normalniej. Na pewno miało to swój urok. Był zresztą też bardzo awangardowo ubrany, Zresztą, w sumie jak zawsze. Tym razem miał kurtkę w cekiny i spodnie w kancik, więc było ciekawie. Nie zdjął koszulki jak w Berlinie, ale i tak prezentował się niczego sobie.
Staliśmy bardzo blisko i idealnie na przeciwko niego, dzięki czemu mam tak dobre ujęcia i mogłam go na spokojnie lepiej zobaczyć. Cały czas ktoś na mnie leżał i przepychał. Więc aby ustać na "swoim" miejscu trzeba było być cały czas czujnym i używać sporo siły. Na szczęście Kacper pomagał mi utrzymać równowagę.

Najlepsze jednak było na samym końcu. Po poprzednim koncercie wiem, że zawsze rzucają pałeczki, puste butelki po wodzie i kostki od gitary fanom którzy zostali przy scenie po zakończeniu. Poprzednim razem chamsko mnie ominęli, przez co po koncercie nie wytrzymałam i się popłakałam. Teraz też poleciały mi łzy, jednak nie były one spowodowane smutkiem, ale szczęściem.
Gdy tłum skierował się do wyjścia przecisnęłam się pod samą scenę i zaraz potem ktoś rzucił nam butelki i inne rzeczy tego typu, Jednym słowem śmieci po artystach. Oczywiście próbowałam złapać butelkę, ale ktoś mi ją wytrącił z ręki.Jednak  Kacper wszystko widział. Chwilę później rzucili nam pałeczki a ja nie miałam jak ich złapać, bo byłam za daleko. Wszystko stało się bardzo szybko i zanim się zorientowałam Kacper bił się z jakimiś laskami o pałeczkę od perkusji. Tzn nie bił ich, bo to one biły jego. Został uderzony w głowę, kopnięty parę razy i podrapany. Jednak dzielnie ją dla mnie wywalczył. Byłam w szoku. Patrzyłam na całą sytuację jak wryta bo szczerze mówiąc średnio umiałam uwierzyć w to co właśnie widziałam. Na końcu stanął przede mną i mi ją dał, a ja zaczęłam mu dziękować, przytulać i generalnie dostałam bzika. Trudno jest opisać taki stan, ale mogę powiedzieć, że jest to cudowne uczucie. Zwłaszcza, że wiedziałam ile to go kosztowało i że zrobił to z myślą o mnie. Najlepszy przyjaciel na świecie <3 Także jestem posiadaczką jednej z ośmiu takich pałeczek  w Polsce. 

Było cudownie. Zdecydowanie mogę stwierdzić, że moje marzenie zostało spełnione na 200%. 



























20 lutego 2016

"Jeśli mam odejść to tylko z Tobą"

Od dłuższego czasu prosiłam mojego przyjaciela o sesję i w końcu się doczekałam. O sesji jako takiej powiem krótko. Było bardzo miło i śmiesznie. Za większość zdjęć odpowiedzialna jest Klaudia. Muszę przyznać, że każde z nich oddaje w 100% naszą relacje, a właściwie mówiąc przyjaźń z Kacprem.
Są szalone, ale też z przesłaniem. Mają pokazać jak piękna jest przyjaźń.Najważniejsze jest to, że są naturalne. Nie musieliśmy udawać, bo oboje czujemy się przy sobie swobodnie i po prostu jesteśmy sobą. To też jest przyczyną "prawdziwości" i szczerości tych zdjęć. 


Są ludzie którzy po prostu do siebie pasują. Nie muszą się zmieniać, ani udawać kogoś innego. Właśnie takie osoby na siebie wpadają i przywiązują się do siebie. Dla Kacpra skoczyłabym w ogień i wydaję mi się, że on tak samo postąpił by co do mnie. Jesteśmy różni, a jednak tacy sami. 


W ludziach najbardziej cenię sobie szczerość i pewnego rodzaju oddanie. Jeśli widzę, że osoba nie boi się wyrazić swojego zdania i jest pewna tego co mówi to automatycznie buduje sobie u mnie szacunek. Nie potrafiłabym zaprzyjaźnić się z kimś kto nie jest do niczego przekonany, a tym bardziej nie umiałabym zbudować z taką osobą związku. To jest po prostu konieczne, aby chłopak nie ważne czy przyjaciel czy nie, był pewny siebie. 

Kolejnymi ważnymi cechami są opiekuńczość i troska. Nie wyobrażam sobie, aby Kacper kiedyś powiedział mi , że mam radzić sobie sama. Nigdy mnie nie opuszcza i dba o to abym była bezpieczna. Pomaga mi w wielu sytuacjach,a ja nie zostaje mu dłużna. To bardzo ważne ponieważ pokazuje tym, że mu zależy. To samo się tyczy chłopaka. Jeśli już bym miała wybierać to musiałby się umieć mną zaopiekować.




W przyjaźni ważne jest to aby móc zaufać. Tak na prawdę właśnie na tym buduje się taką relację. Wiem, że jeśli coś mu powiem to zostanie to między nami i vice versa. Każdy potrzebuje czasami z kimś porozmawiać i od tego ma się przyjaciół. Potrzebowałam dwóch lat aby się tego nauczyć, ale mi się udało. 
Czy chciałabym/mogła zaufać komuś nowemu?
Myślę, że tak, jeśli pozwoliłby mi się poznać bliżej. Jeżeli byłby to ktoś kto mnie szanuje i  nie jest do mnie nastawiony w negatywny sposób. Zainteresowany mną i tym co się u mnie dzieję, ale też nie nachalny. Po prostu ktoś kto chciałby być dla mnie podporą i wie że umiałby mnie wspierać. Umiejący zganić, ale też pochwalić. Wtedy gdy mi zaufa to ja zaufam jemu. Tylko musi liczyć się z tym, że taka relacja nie buduje się z dnia na dzień. Komuś takiemu na pewno zaufam. 



Coś co powoduje, że wśród tej całej powagi i poważnych rozmów jest czas na uśmiech i wygłupy. Czyli po prostu takie samo poczucie humoru i pełna swoboda. Nie mamy tematów tabu i możemy tak na prawdę zrobić wszystko w obecności drugiej osoby. Nie boimy się, że wyglądamy głupio bo wiemy, że się akceptujemy. Dzięki temu można się wygłupiać i robić z siebie idiotke bez wstydu.






Nie ważne jest to, że się różnimy, tylko to, że się dopełniamy. Jesteśmy wbrew pozorom podobni. 




Jestem wdzięczna za to że go poznałam, bo strasznie mi pomógł. Jest dla mnie bardzo ważny i staram się mu to pokazywać. Nie zawsze jest idealnie, ale chyba właśnie na tym to polega. Jeśli po dwóch latach nie odpuściliśmy sobie to chyba jednak coś to oznacza. 

Co do samego Kacpra to jest bardzo kochaną osobą. Zawsze próbuje wywołać u mnie uśmiech i poprawić mi nastrój. Wiem, że często się na mnie denerwuje tak samo jak ja na niego, ale zawsze jakoś dajemy radę. Ma  trudny charakter i czasem zastanawiam się z kim tak na prawdę się przyjaźnię. Mam nadzieję, że nie pozabijamy się na wspólnym wyjeździe. Słuchamy zupełnie różnej muzyki, chociaż czasem mamy wspólne ulubione utwory. Tak na prawdę to nie zgadzamy się w wielu kwestiach. Gdy mi się coś podoba to według niego jest do dup;y i odwrotnie. Często lecą chamskie i sarkastyczne komentarze, ale jak widać w niczym nam to nie przeszkadza. Po prostu chyba jesteśmy dla siebie zbyt ważni. 
Dziękuję, że jesteś <3 









"Często wysługujemy się pionkami, by ważne figury w naszym życiu były bezpieczne" - Kacper Krawczyk